Trouwens: bergen zijn er in Nederland ook al niet, dus al lígt er sneeuw, dan valt er nog niet op te skieën. Ja, langlaufen eventueel, maar daar ontgaat de lol me al helemáál van, want het gaat eigenlijk langzamer dan gewoon stevig doorwandelen. Schaatsen, dat is wat anders. Nederland is vol met water en dat wil bij koud weer nog wel eens bevriezen: die schaatsen heb je binnen vijf minuten aangetrokken en dan is het heerlijk glijden op sloten en meren. Het kost niks, het is gezond, het brengt vrolijkheid onder den volke en een gezellige koek-en zopie-saamhorigheid waardoor het leven heel even eenvoudig en lieflijk lijkt. Tot het gaat dooien, en dat is meestal al heel gauw, maar niet getreurd, de schaatsen weer in het vet en over tot de orde van de dag.

Nee, dan dat ellendige skieën. De planning alleen al. Er zijn maar een paar bergen in Europa, en daar wil iedereen tegelijk op. Bij voorkeur tijdens de schoolvakanties, die door Satan persoonlijk zo gepland zijn dat het eigenlijk nog net niet koud genoeg/al weer iets te warm is voor een behoorlijke portie sneeuw. Ook is skieën peperduur, want Zwitsers hangen erg aan geld. Niet alleen de huur van die ellendige latten plus lompe, knellende schoenen, maar ook de kaartjes voor de lift, het verblijf in zo'n kamerbreed uit schrootjes bestaand chaletje met stapelbedden en zonder espressomachine, de skirestaurants die aan hun monopoliepositie het recht ontlenen om 20 euro te vragen voor een kommetje lauwe bonensoep en een flesje cola: het kost al met al  een godsvermogen.

En dan heeft u nog geen meter geskied. Dat is maar goed ook, want skiën is niet alleen duur, maar ook heel erg gevaarlijk. Alleen al bij de de wandeling naar de lift loopt u grote kans een oorlel af te scheuren met die ski's op de schouder, tenminste, dat is mij herhaaldelijk overkomen. Hangt u eenmaal in dat enge stoeltje, dan valt er meestal een ski van uw voet, zodat u bij aankomst op één ski met hoge snelheid de sneeuw in gelanceerd wordt. Als het een beetje mee zit tegen een boom, maar ook een landing tussen een jammerend ineenstortend klasje oude dames behoort tot de mogelijkheden. Zodra u weer opgekrabbeld bent, uw andere ski hebt getraceerd, en eindelijk aan de afdaling wilt beginnen, blijkt u doorgaans op het favoriete traject van een ploegje razendsnelle, roekeloze kinderen op snowboards terecht te zijn gekomen, die stuk voor stuk tegen uw knikkende knieholtes tot stilstand komen.

Als het een beetje mee zit, zijn dat trouwens uw éigen kinderen. In dat geval kunt u ze eerst eens lekker hard uitschelden, ze vervolgens ieder 20 euro in de hand drukken voor een flesje cola en een kommetje bonensoep, en ze vertellen dat mama nu even terug gaat naar het chalet om een uurtje te liggen, veel plezier nog jongens, voorzichtig maar, en we zien elkaar om zes uur in het café onderaan de piste! Herhaal dit procedé de volgende dag, benevens de rest van de week. Breng de vrijgekomen tijd door op de geruite bank van het chalet, zonder internetverbinding, met als enig vermaak een grote stapel  ‘Het Beste' uit de late jaren zeventig. Neem u hartgrondig voor om volgende winter écht niet meer mee te gaan skieën, en vergeet dit voornemen vervolgens in de loop van het jaar volkomen. Prettige vakantie!

Sylvia Witteman

terug columnarchief